Bu projede bizden, farklı coğrafi özelliklere sahip, büyükçe bir sahil şeridinde, belli bir senaryo ve rota için bir lokasyon seçmemiz ve bu lokasyona bir sığınak tasarlamamız istendi. Sahil şeridini gezerken seçtiğim lokasyonda en çok dikkatimi çeken bu koy’un canlı, dinamik, korunmuş, izole ve anne rahmini andıran güvenli mekansal algısıydı. Koy’un etrafını çeviren falezler burayı güçlü rüzgarlardan ve büyük dalgalardan koruyordu. Aslında burada bir sığınak olmasa da olurdu. Sadece doğa ile aramıza ince bir sınır koysak da yeterliydi ve bunu en iyi sağlayacak malzeme kavramsal düzeyde camdı.

Arazide geçen saatler boyunca yaptığım hızlandırılmış video kayıtları sayesinde, çevrede gün içerisinde değişen verileri edindim. Bunlardan en dramatik farkı yaratan şey, günlük gelgitlerin ortaya çıkardığı, kıyıdan denizin ortasında duran kayalığa doğru ilerleyen, yosun kaplı kayalık bir yoldu. Ben de tasarımımın ana fikri olan yalınlık, yalnızlık, toplumdan izole olma, doğa ile başbaşa kalma, optimistik nihilizm gibi kavramları güçlendirmek için, bu gelgitlerle ortaya çıkan yolu, sığınağa ulaşılabilecek tek yol olarak belirledim ve kullanıcının izolasyonunu artırmaya çalıştım. Bu pek pratik bir yol olmasa da, bir bakıma romantik bir düşünceydi aslında…

Yapı, bulunduğu koy’un bir tarafındaki kayalık falez yüzeyine çelik taşıyıcılarla saplanmakta ve doğanın sürekliliğini bozmadan, orada sadece bir gözlemci veya amaçsız bir parazit olarak bulunmaktadır. Çelik taşıyıcılar farklı açılarla bir araya gelerek, kristal formunda bir kafes oluşturmaktadır. Bu kafes görsel teması artırması amacı ile farklı özelliklerde cam yüzeylerle kaplanmıştır ve farklı doğal havalandırma stratejileri ile son formunu almıştır. Yapının hemen arkasında yükselen kayalık falez yüzeyi, aydınlatma detaylarıyla dramatize edilmesi planlanmıştır.